به لبهايم مزن قفل خموشی که در دل قصّه ای نا گفته دارم
ز پايم باز کن بند گران را کزين سودا دلی آشفته دارم
منم آن مرغ، آن مرغی که ديريست به سر انديشهء پرواز دارم
سرودم ناله شد در سينهء تنگ به حسرت ها سر آمد روزگارم
به لبهايم مزن قفل خموشی که من بايد بگويم راز خود را
به گوش مردم عالم رسانم طنين آتشين آواز خود را
گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست
ای که خوشبختی پس از تو،گم شد و به قصه پیوست
به تو گفتم خودمو می کشمو پر میزنم تو آسمونا
بگو گفتم یا نگفتم،بگو گفتم یا نگفتم
به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات
چشماتم تنهام گذاشتن،حالا من موندمو
اشک و بغض و آه و عکس پاره ی تو و من
بگو گفتم یا نگفتم،بگو گفتم یا نگفتم
مگه بهت نگفته بودم،بی تو روزگار من تیره و تاره
حالا یادگار من بعد سفر کردن تو طناب داره
دیگه جون نداره دستام،آخر قصه رسیده
عطر تو مثل نفس بود،واسه این نفس بریده
گمون کردم واسم یه هم زبونه
نگفته بود پی یه عشق دیگه ست
تا تحقیر بشم و دل بسوزونه
نگفت به فکر فرصتی دوبارست
برای دل بریدن فکر چارست
نگفت به فکر تحقیر نگاهام
شکستن غروری پاره پاره ست
حالا به مرگ من راضی نمیشه
می خواد جون بکنم واسش همیشه
به اون ظالم بگید نفرین این دل
تا زنده ام به راه زندگیشه
درسته کولی و بی کس و کارم
ولی واسه خودم خدایی دارم
برای دیدن روز عذابت
دارم ثانیه ها رو می شمارم
